dinsdag 10 januari 2017

Wie het beter weet mag het zeggen

Het had zijn maidenspeech kunnen zijn, de nieuwjaarstoespraak van John Jorritsma, nog maar enkele maanden burgemeester van Eindhoven, maar het doet er weinig toe: het was een toespraak die de regio Zuid-Oost Brabant op haar grondvesten deed schudden. Jorritsma vindt dat op het punt van het ‘plaatselijk bestuur’ nu eindelijk maar eens spijkers met koppen moeten worden geslagen. Hij opteert voor een grootscheepse herindeling van 21 gemeenten, inclusief zijn stad plus Helmond,  tot drie of hooguit vier.

Wie het beter weet mag het zeggen. Deze zin impliceert dat ik na meer dan een halve eeuw delibereren, touwtrekken en mislukt experimenteren met samenwerking geen houdbaar alternatief zou kunnen bedenken. Jorritsma gaf het zelf al in wat tactvoller bewoordingen aan: de tijd van het verdedigen van het gemoedelijke eigen nestje, het verwijtend wijzen naar grote buur Eindhoven als annexionist (een in de Bestse gemeenteraad uitgevonden woord) is voorbij.

Ja, Eindhoven wil groter, dat is een aspect van Jorritsma’s verhaal: met Best, Veldhoven, Son en Breugel, Nuenen, Oirschot, Waalre en Geldrop naar een Mainport van dik 400.000 inwoners, om nationaal beter een vuist te kunnen maken. Wat dat betreft sluit de nieuwe burgemeester zich volledig aan bij de meermaals door zijn voorganger Rob van Gijzel  verkondigde opvatting dat  de toekomst potentieel aan de steden is. En dan niet alleen aan die ‘grote vier’ ten noorden van de rivieren.

Natuurlijk heeft Eindhoven (het is ondenkbaar dat de burgemeester zijn college van B en W voor een fait accompli heeft gesteld) geen panklaar gerecht geserveerd. Het gaat om een principe waaraan vanzelfsprekend nog hevig gesleuteld moet worden. Enkele voorbeelden. Geldrop vormt momenteel een moeizame combinatie met Mierlo, waarbij men zich zou kunnen afvragen, of aansluiting van dat dorp bij de voorgestelde gemeente Helmond-Peel niet meer voor de hand zou liggen. Oirschot, qua bebouwde kom 4 km verwijderd van Best, caramboleert al jaren tussen de stadsregio en de  Kempen. Letterlijk aan één kant logisch, want zijn grondgebied in de voormalige gemeente Oost- West- en Middelbeers heeft meer affectie met het landelijke, nog steeds sterk agrarische gebied aan de zuidwestelijke kant ervan.

In de Brabantse herindelingsgeschiedenis is deze situatie niet uniek. Breda annexeerde destijds wel van de gemeente Nieuw Ginneken de dorpen Bavel en Ulvenhout, maar liet het landelijk gebied aan de nieuwe gemeente Alphen-Chaam.

De Kempische gemeente Eersel heeft het realistische besluit genomen, van vervanging van de vertrekkende burgemeester af te zien; ze koos voor een plaatsvervanger. Oirschot, dat tot zijn ergernis onlangs alvast met een door Eindhoven opgelegd besluit werd geconfronteerd, namelijk het autovrij maken van de Eindhovense, respectievelijk Oirschotse Dijk, kijkt wat de opvolging van de burgemeester betreft liever de kat uit de boom en zet zijn aandeel in de benoemingsprocedure van een nieuwe burgervader door. ‘Hogerhand’ moet het nu maar zeggen.

Hogerhand (provincie en rijk) zal sowieso met belangstelling afwachten, hoe Zuid-Oost Brabant op Jorritsma’s knuppel in het hoenderhok gaat reageren, om uiteindelijk de kippen naar de gewenste stek te dirigeren.

vrijdag 6 januari 2017

Knielen op een bed van kijkcijfers

Özcan Akyol maakt zich in zijn column in de Persgroep-kranten behoorlijk druk over de onophoudelijke bezwaren tegen de exorbitante salarissen van npo-presentatoren als Pauw en Van Nieuwkerk (VARA). Hij vindt dat 'kwaliteit beloond moet worden', wat iedereen met hem eens is, die per 1 januari er maandelijks één cappucino bij krijgt.

Akyol hanteert het tot op de draad versleten argument dat die elkaar regelmatig een veer in de kont stekende 'talenten' anders de wijk nemen naar de commerciëlen. Waar kennen we dat van? Precies van de ceo's en topmannen (afschuwelijke uit de VS overgewaaide kwalificatie), die anders hun heil in het buitenland zouden zoeken. Laat ze toch gaan. Niemand is onmisbaar. Integendeel, er zijn heel wat van die schrapers die we liever kwijt zijn dan rijk.

Want is die zogenaamde vlucht naar de commerciëlen nou zo erg? Om te beginnen scheelt dat 'n hoop belastinggeld. Alsof de publieke omroep zich op buitengewone manier onderscheidt van de louter via reclame gefinancierde zenders. Integendeel, de programmering valt te omschrijven als een regelrechte knieval voor de massasmaak en de daarmee verbonden kijkcijfers, waarbij Nederland gemakshalve aan de lopende band wordt gelijkgeschakeld met Holland, bij mijn weten niet meer dan twee volgepakte provincies in het westen.

Op oudejaarsavond bedacht een of andere malloot het format 'het nationale afteluur', of zoiets. Iemand twitterde naar mijn hart: wat is dat nu weer voor flauwekul? Elke poging, zich te spiegelen aan een toonaangevend publiek net als het Vlaamse Canvas ontbreekt. Laat ik es wat zeggen: ik vind RTL Nieuws qua diepgang, kritisch onderzoek en presentatie meer dan een klasse beter dan het NOS Journaal. Word trouwens horendol van die kluwen instanties met afgekorte namen als npo, ntr en nos, om nog maar te zwijgen van die al dan niet samengeklitte zendgemachtigden, van wie de vpro wellicht als enige wat eigengereidheid kan worden toegeschreven.

O ja, Akyol. Stel je gerust man, er ligt ook voor jou een al dan niet betaald baantje klaar, al is het maar als tafelheer, bij de commerciëlen.



dinsdag 3 januari 2017

Het eerste kletsverhaal

Nauwelijks is 2017 van start gegaan, of het eerste kletsverhaal heeft ons weer bereikt. Via het AD en de regionale kranten van De Persgroep, ijverig en al even kritiekloos overgenomen door radiojournaals. Daarbij is het onderscheid tussen wat heet lager en hoger opgeleiden voor het gemak vanuit 2016 overgenomen. Het gaat over 'bezorgde bedrijfsartsen', die bij wijze van mosterd na de maaltijd (het is immers politiek allang beslist) verzet aantekenen tegen het opschuiven van de pensioenleeftijd.

Lager opgeleiden, dat zijn mensen die volgens de afgeschafte r.-k. vasten- en onthoudingswet 'zware lichamelijke arbeid' verrichten. Voor alle duidelijkheid, die mensen hoefden niet te vasten, zomin als opgroeiende kinderen.

De redenering van de bedrijfsartsen luidt, dat die mensen 'voortijdig versleten' zijn.

Eerst maar eens dat onderscheid tussen hoger en lager opgeleiden. Dat is overgenomen van snelle verzekeringsjongens die gebruik, of zeg maar misbruik maken van de hang naar status bij de dommen. Alleen jij mag bij ons je zekerheid halen, zoiets.

Wie is hoger opgeleid? Moet je  daar academisch voor gevormd zijn? Stelt bij voorbeeld het certificaat van een verwarmingsmonteur, gekwalificeerd voor de beveiliging tegen koolmonoxidevergiftiging niets voor? Is ambachtelijk vakmanschap - waaraan god betere het - schreeuwend behoefte is, niks waard? Gloeiender misverstand is niet denkbaar.

En dan de zwaarte van het werk. Eigenlijk zou ik de arbeidswet en aanverwante regels en bepalingen eens moeten uitvlooien. Er is nauwelijks meer arbeid aan te wijzen, waarvoor geen veiligheids- en gezondheid handhavende voorwaarden gelden. Een glazenwasser mag niet eens meer een ladder tegen een gevel zetten; de hoogwerker moet desnoods maar worden gehuurd. Het vak opperman, die stenen de steiger op sjouwde, is uitgestorven: de bouwlift doet het werk. Machines en robots nemen steeds meer uit handen.

Ernst Jurgens, bestuurder van de vereniging van bedrijfsartsen NVAB, moet zelf al nattigheid hebben gevoeld, toen hij zijn argument van versleten lijven aanvulde met 'de levensstijl' van de werknemers, die 's avonds voor de tv hangen, ongezond eten en niet naar de sportschool gaan.' Als het waar zou zijn wat hij over de zwaarte van het werk beweert, is het ook nog eens naar de sportschool gaan volstrekt overbodig. Integendeel: zak 's avonds maar eens lekker onderuit, je hebt het verdiend.

Het verhaal van Jurgens is trouwens niet nieuw. Een 'gezondheidseconoom' aan de Erasmus Universiteit beval vorig jaar al omscholing aan voor metselaars, timmerlieden, postsorteerders, bakkers en verplegers. Hoe zo? Moeten die 'hoger opgeleid' worden tot bij voorbeed ICT-er, om vervolgens last te krijgen van rug, schouders en andere rsi-verschijnselen? En wie gaat er dan metselen, timmeren en verplegen? 

vrijdag 30 december 2016

Vader Habt

In West-Brabant, waar ik vandaan kom, hadden ze - hoe het nu is weet ik niet - altijd nogal moeite met het uitspreken van de h. Het gevolg was dat die h ook wel eens werd gebruikt, waar die niet te pas kwam. Vandaar het volgende, nu wat oubollig klinkende versje:

’n Ondje in ’n okske
En ’n andje vol ooi 
Ap zee ’t ondje 
En h h h hop was ‘t ooi

Vader Abt kon zodoende ook wel eens ontaarden in Vader Habt. Op de door mij bezochte lagere school zorgde zo'n tobber met de h voor heel wat hilariteit in de klas.

Zijn er nog abten? Hier en daar, ja. Vooral in België. Sommige abdijen voorzien zich, sinds het verdwijnen van de landbouw, in hun onderhoud door de exploitatie van een eet- en drinkgelegenheid. Bij de Norbertijner abdij van Postel, vlak over de grens, ten zuiden van Eindhoven, is dat al meer dan een halve eeuw het geval. Daar werd in 1961 naast het poortgebouw een rustieke gasthof (overigens een restaurant zonder bedden) gevestigd en in pacht gegeven aan leken. Volgens de menukaart, ‘om aan de eeuwenoude traditie van het toerisme een vervolg te geven’. Het herbergen van reizigers/vreemdelingen is inderdaad in menige kloosterregel vervat, maar toerisme? Dat vindt zijn oorsprong ergens rond 1900. En wat Postel betreft zou dat nog wel 50 jaar op zich laten wachten.

Gaat Vader Abt wel eens in dat restaurant happen? Het is hem niet aan te raden, of misschien toch wel om de effectiviteit van de verbouwde kloosterregel te toetsen. Het restaurant, genaamd De Beiaard, zit zomer en winter op vrije dagen stampvol. Levensmaatje zegt wel eens dat je uit dit soort toeristendingen weg moet blijven. Zeker als er weinig concurrentie is onder de hohoreca, zoals in Postel. De echte Brusselaar blijft trouwens ook verre van de Beenhouwerstraat, waar de restaurantjes zich aaneenrijgen.

Wat is er dan mis met De Beiaard? Het eten is er ronduit slecht, althans wat wij voorgeschoteld kregen: een zogenaamd vispannetje met enkele stukjes ongaar zeebanket in een smakeloos soepje. Saus kon je het niet noemen.. Het werd na commentaar weer even in de magnetron gezet, waardoor van de toch al minimale gratiné niets meer overbleef. De haché van haas (wij noemen zoiets hazenpeper) hield ook niet over; aan het kruiden van de saus was niets gedaan. De puree bestond uit kleffe meelballen. Schade, inclusief 1 huiswijn en 1 bier, tegen de 50 euro.

Zoals altijd in dit soort gevallen, mag de serveerster de klachten opvangen; de kok en de uitbater blijven achter de schermen.
Ik vroeg aan de serveerster: 'Hier komen zeker veel Hollanders van boven de rivieren.'
'Klopt.'
'Dat dacht ik al, die slikken alles.'
'Nou....'

Vader Habt ga daar 'ns appen.




maandag 26 december 2016

Laat Youp maar 'lul' roepen.

 'Nou, het ging los op Twitter, dat medium van die zolderkamerterroristen, die tragische mannen die anoniem losgaan op Sylvana.' Youp van 't Hek in een interview van de Persgroep-kranten.

Gisteren werd Van 't Hek inderdaad op Twitter uitgemaakt voor lul. Dat was in een door een ander geretweet zinnetje. Even overwoog ik, te reageren in de geest van 'houd dit soort scheldtermen voor je', maar  zag er van af, want het is tenslotte ook het taalgebruik van de cabaretier/journalist. Koekje van eigen deeg. En ik volg de twitteraar in kwestie zelf niet.

In Van 't Hek's kwalificatie van Twitter herken ik eigenlijk niets. Dat komt doordat ik het type gebruiker, door hem omschreven, niet volg, indachtig mijn meermalen verkondigd adagium, 'Twitter dat ben je zelf.' Er wordt je - afgezien van advertenties - nauwelijks iets opgedrongen. Je volgt iemand, van wie je iets verwacht, je ontvolgt een Twitteraar met hetzelfde gemak. Anonimiteit is wat mij betreft geen aanbeveling.

Zelf is de kleinkunstenaar een fervent gebruiker van dit social medium met twee accounts. De eerste (sinds maart 2009) van @youpvanthek met bijna 658.000 volgers, waar de man met graagte complimenten in ontvangst neemt.  De tweede - meer propagandistisch, zo te zien -  van @YoupvantHek (hoofdletters, sinds oktober 2014) met 1122 volgers, En of dat allemaal nog niet genoeg is is er nog Youps eigen impresariaat-bv @hekwerk, Hoewel niet anoniem, geen van alle voor mij prikkelend genoeg om te volgen.

Van 't Hek mag daar zo vaak 'lul' roepen als-ie wil. Ik hoor 'm niet en wil hem ook niet horen, laat staan zien.

donderdag 22 december 2016

Microsoft stuurt klant het bos in

Eindelijk moest ik er aan geloven: Microsofts Windows 10. Mijn Toshiba laptop met Windows 7 was 5 jaar oud en vertoonde kuren - hoewel, werkt nog en heeft via de voedselbank in Best (ja, daar verdelen ze meer dan eten en drinken) ongetwijfeld een goeie bestemming gevonden. Ik heb nu een Asus met het besturingssysteem geïnstalleerd op een zogenaamde SSD-kaart (een opslagmedium zonder bewegende delen) plus, ook ingebouwd, een klassieke harde schijf voor de persoonlijke data. Cool en ook nog eens echt koel; ik vraag me zelfs af of er wel een ventilator in zit. Het ding  is razend snel en, ja, Windows 10 lijkt - nog steeds niks ten nadele gezegd van Windows 7 -  best wel een stabiel systeem. Maar ik houd mijn bezwaren tegen de tactiek van Microsoft.

Ik wil me nu maar tot één aspect beperken: het tweede beeldscherm van Iiyama, dat mij, via hdmi met de vorige laptop verbonden, jarenlang uitstekende diensten heeft bewezen. Dat wordt door Windows 10 niet herkend. Wat ik ook probeer, tot en met het opdiepen van de driver uit het Iiyama-archief, het lukt niet. Windows heeft ergens een optie 'oudere hardware', maar ook daarmee kom ik niet verder.

De fabrikant van mijn laptop adviseerde de hdmi-kabel te vervangen, maar ook dat hielp niet. Ik correspondeerde met  Menno Schoone, die de verschijning van elke nieuwe Windowsversie met een handboek begeleidt en die meldde: 'Ik heb een klein vermoeden dat Microsoft op die manier elke keer weer wat ondersteunde hardware van het lijstje schrapt. Als ze dat in één keer zouden doen dan geeft dat teveel klachten.' Als dat waar is, schande! En het is waar. IIyama, de fabrikant van het beeldscherm dus, velt het doodvonnis: 'Deze monitor is niet geschikt voor windows 10. En hij is meer dan 7 jaar oud.' Goh, en het is toch zo'n mooi, onbeschadigd flatscreen.'

Frans van Rosendaal van de voedselbank heeft misschien ook wel een bestemming voor deze monitor, maar niet voor gebruik met Windows 10 hè?

dinsdag 20 december 2016

Ontkerst(en)ing

Wat weten wij van de islam en wat weten de moslims van het christendom? Over de wederzijdse kennis hoeven we ons geen enkele illusie te maken. De aanslag met een vrachtauto op een kerstmarkt in Berlijn (12 doden, is inmiddels het wrange saldo) is zo goed als zeker een aanslag op het christendom - of wordt de westerse wereld daaraan niet gelijk gesteld? In elk geval hebben wij hier een van het christendom afgeleide cultuur. Intussen barst het van de misverstanden.

De islamitische oorlog in de Parijse buitenwijken tegen vrouwen (ze worden uit café's geweerd en zelfs zonder meer naar huis gestuurd) is een op de Koran gebaseerde strijd en een poging, onze cultuur te elimineren. En, over misverstanden gesproken, de fatwah tegen zogenaamde kerstsymbolen op Java, waarover de onvolprezen Azië-correspondent Michel Maas vanmorgen via de radio berichtte, is in wezen geen islamitische verordening tegen het christendom, maar tegen de vercommercialiseerde vorm van wat ooit door de katholieke kerk als hoogfeest werd bestempeld. Kerstmis is intussen immers Kerst en dat feest heeft met de geboorte van Christus niets meer te maken. Het westen heeft zichzelf al ontkerstend. De kerstboom is een 'heidens symbool'. Vrede op Aarde werd Vreten op Aarde.

Het door de Islam uitgevaardigde 'verbod' in Indonesië op het dragen van kerstmutsen en imitatie-rendiergeweien door winkelpersoneel berust dus op een misverstand, of men zou, alweer, de 'ontaarde' westerse cultuur op het oog moeten hebben. Ik ben niet geneigd dat laatste aan te nemen.

De overheden weten er geen raad mee. De Duitse, de Franse zomin als de Indonesische. De politie in Jakarta volstaat met toekijken, als knokploegen in de winkels en warenhuizen de door hen gewenste orde komen handhaven. Waar een zich voor herkansing gecandideerde minister president in Nederland, inderdaad Rutte, goed in is, is het zich haasten met buurland Duitsland te condoleren, al voor het exacte aantal slachtoffers bekend is. Hier koopt niemand wat voor.